De stamgasten van Cafe De Haven
Na peuren uit een vaag brein is de werkelijke basis voor de Stamgasten gelegd in de eindjaren tachtig. De tijd dat USM in Leimuiden draaide en de meerhoeve nog een lege stal was maar zich toch al exclusieve disco noemde. Mooie tijd was dat! Our house wat van naam veranderde in Splotz. Meddle wat toen opgebouwd werd. El Barco waar je tot vroeg in morgen een verschraald pilsje kon weg nassen. De kermis was toen gecentreerd rond Jan Punt. Daar gebeurde het meest en de Pepersteeg heette toen , ‘de vier Heemskinderen’. De drie sneetjes in café Wagenaar had je toen nog waar je een borreltje bestelde die geserveerd werd met plastic handschoenen.In maart was het zover. Vriendengroep de Stamgasten uit Roelofarendsveen vierde dat het 12,5 jaar geleden is dat het kermisgebeuren bij Café de Haven begon. De vriendengroep op zich bestaat al veel langer. Ontstaan uit het bekende verschijnsel dat je elkaar in het café tegen komt. Gezelligheid kent geen tijd en vervolgens zet je die om in gezelligheidvoetbal op de IJsbaan ofwel het campingvoetbal. Als team kregen de Stamgasten toen vorm. Iedereen ging meer met elkaar om en een hechte band ontstaat. De tijden zijn veranderd. De kermis veranderd en de Stamgasten ook. In de eind jaren tachtig werden de eerste activiteiten georganiseerd in Café de Haven.
Cok de Konink had een paar bomen afgezaagd en een aantal timmermanhamers gekocht, geen klauw. Die hamers hebben een scherpe kant en een botte kant. 10duimers werden gekocht en het spijkerslaan was een feit. Die Jack Spijkerman heeft dat spelletje gewoon gejat van Café de Haven. Hij speelt het spelletje ook volkomen verkeerd. Wij speelde het met de scherpe kant van de hamer en hij doet het met een vuisthamer. Ja zeg, zo kan ik het ook. Dat de gemiddelde deelnemer van zijn spelletje geen timmerman is mag wel bekend zijn omdat er maar erg weinig zijn die de spijker er helemaal in krijgt. Het aardige van het spelletje was dat diegene die het laatst zijn spijker in de klomp hout had uiteraard het rondje moest betalen. DE spijker op zijn kop! Toen de eerste tafelbladen het geweld niet konden verdragen werd er al snel een andere constructie verzonnen in de vorm van een Workmate. Als je dan keihard missloeg kon je hooguit je knieschijf door de midden rammen maar het risico was geheel voor de deelnemer. Het eerste jaar was het geweldig en hebben we onze wenkbrauwen redelijk kunnen trainen omdat we daarop naar huis moesten, anders ging het niet!
Het kermisjaar daarop hadden wat meer mensen in de gaten dat er bij ‘de Haven’ wat te beleven was en dat het erg gezellig was dus de tent was al wat voller. Toendertijd waren Cok en Rineke de enige mensen die tapte en serveerde, zij hadden hun handen vol. Het jaar daarop ging het mis voor de Stamgasten. Het is maar hoe je het bekijkt maar voor de Stamgasten ging het mis. Zij hadden samen met Cok het spijkersaanspelletje bedacht en konden doordat het zo druk was binnen niet eens meer hun eigen spelletje doen?
Alternatieven moesten er komen en zo kijk je uit over “de Zwet” en met wat geestrijk vocht gaan de fantasieën vanzelf aan de haal. Ik citeer, “Joh, we legge gewon twee bòten neer met un paal durop en dan loop je dur overeen”……. “ gaan we doen maar nie nouw!” Als gekkigheidje werden er verschillende mensen aangesproken die de paal moesten financieren en dan het volgende jaar gratis mee mochten doen. Zij waren het niet vergeten? En zo lagen in 1993 twee boten tegen over elkaar met een heipaal ertussen en het eerst evenement van de Stamgasten was een feit. Uiteraard waren de vrouwen ook welkom om mee te doen wat op het eerst T-shirt, (om de overige kosten te drukken) keurig vermeld stond. Stamgasten van het eerste uur, Nico Rietbroek, zijn broer Stan. Hen van Klink, Rene, Guido, Fred van der Meer (smokfase drie), Peter de Jeu, Johan van de Veer, Ellert Jansen, Peter Hoogenboom ……
Onder de tent van Cock stonden een kleine honderd mensen te kijken hoe je van de een naar de andere kant liep. Op zich niet spectaculair maar als er iemand in het water valt is dat altijd.best leuk! Op Rijpwetering doen ze het nog elk jaar voor een goed doel en het is nog steeds leuk. Leuke kermis, de volgende ochtend vroeg uit bed om het bloemencorso te kijken en vervolgens Tonknuppelen, uiteraard met de Stamgasten. Slechts één ton hing er om aan kaf te worden gegooid en gezelligheid heerste op het oefenterrein van DOSR. Uiteraard had dit weer aantrekkingskracht op meerdere mensen. Dat er inmiddels VIJF tonnen hangen als het hele werpgebeuren gaat beginnen geeft het enthousiasme aan maar dat ter zijde. Toendertijd moesten we nog “in” de kantine wat pils halen. U begrijpt dat als er een Digros dichtbij is met bier dat een kratje of wat, zo gerealiseerd is. DOSR heeft daar inmiddels slim een antwoord op in de vorm van een gekoelde bierwagen.
Ik dwaal af. Het volgende jaar moest spectaculairder. Er moest meer actie komen, meer mensen in het water vallen en erg lollig zijn. Op een vergadering van de Stamgasten komt zo’n idee pas laat op de avond. Het waarom kunt u wel raden maar geniale ideeën zijn hier uitgebroed, bedacht, al bijna uitgevoerd en vervolgens in de prullenbak verdwenen. Aan de hand van het voorgaande heeft u waarschijnlijk al begrepen dat het leven, “leven” een belangrijke rol speelt in een vriendengroep als de Stamgasten. Terug naar de kinderjaren is niet ongewoon en afhankelijk van de waarschuwing van Freddy Heineken wordt de beleving weer groter.
Zo beleef je opnieuw het moment dat je als kind het ijs op loopt waarvan je weet dat het wel eens niet sterk genoeg zou kunnen zijn. Dat intense moment van spanning ,’ga ik er door?’ heb ik toen opnieuw beleefd. Wat zou het schitterend zijn als we een ijsvlakte neer kunnen leggen waarbij we de beleving van vroeger weer naar voren kunnen halen en dat intense moment van spanning. Gelukkig hebben de Stamgasten een technisch manager die elk idee al driedimensionaal uittekent zodat elke fantasie bewaarheid kan worden. Zo werden er ijsschotsen gemaakt die bijna niet van echt waren te onderscheiden. Twee banen uitgezet en het ijssiepiepen was een feit. Wat Woubrugge nu doet is ook weer puur jatwerk. Elk jaar roepen zij om dat het uniek is wat zij doen en u begrijpt dat de Stamgasten weer een belangrijke rol spelen in de folklore in de buurt!
Inmiddels zijn er in de Zwet bouwwerken verrezen als bijvoorbeeld een ruimteschip, een mega glijbaan, en een dooie akker. Er is met gekke koeien geroeid, er zijn olympische hoogtepunten verricht etc. etc. Het zal mij benieuwen wat de Stamgasten nog meer in petto hebben Ik zou maar eens gaan kijken of nee, doe maar niet, het is er altijd zo geweldig druk door de gezelligheid dat direct bevangen wordt door de Stamgastenkoorts en probeer daar maar eens af te komen.
Voor informatie, foto’s en nog meer Stamgasten; www.stamgastenvandehaven.nl